การเดินทางในสมัยก่อนสงครามโลกนั้น  เนื่องจากยังไม่มีรถยนต์ใช้โดยทั่วไป  ซึ่งผู้ที่มีรถยนต์ส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติที่เข้ามาประกาศศาสนา  ดังนั้นพาหนะในการเดินทางที่สำคัญคือ วัวเทียมเกวียน คุณแม่ทองใบ  จิตปรีชาญ อดีตครูโรงเรียนเชียงรายวิทยาคม  ได้เล่าให้ฟังว่า  ช่วงก่อนสงครามโลก ครั้งยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนเชียงรายวิทยาคม

     ในช่วงประมาณเดือนพฤษภาคมต้องเดินทางเข้ามายังตัวเมืองเชียงราย   เนื่องจากโรงเรียนใกล้เปิดภาคเรียนใหม่  ตอนนั้นอาศัยอยู่ที่อำเภอเวียงป่าเป้า  การเดินทางจากเวียงป่าเป้าเข้ามายังตัวเมืองเชียงรายต้องอาศัยนั่งเกวียนมีประทุน  โดยมีวัวคอยลาก  ขณะนั้นถนนหนทางค่อนข้างลำบากมาก  ช่วงไหนที่ฝนตกถนนแฉะ  จนทำให้เกวียนต้องติดหล่ม  คนบังคับวัวต้องตีวัวแรงๆ และหลายๆ ครั้ง  เพราะวัวจะสู้แรงติดหล่มไม่ไหว  ต้องใช้วิธีรุนแรงเพื่อบังคับให้วัวเดินหน้าต่อไป

     เนื่องจากการเดินทางต้องใช้เวลาหลายวัน  ดังนั้นการพักแรมค้างคืนระหว่างทางจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จึงต้องอาศัยนอนในล้อเกวียน  โดยคืนแรกต้องพักแรมอยู่ที่บ้านป่าก๊อ   คืนที่สองที่อำเภอแม่สรวย  และคืนที่สามที่บ้านสวนดอก (ตำบลแม่กรณ์) หรือในตัวเมือง  ดังนั้นใช้เวลาในการเดินทางทั้งสิ้นถึง 3 คืน 4 วัน  หนึ่งปีได้กลับบ้านหนึ่งครั้ง  พอถึงเดือนมีนาคมช่วงปิดภาคเรียนจึงมีโอกาสได้กลับบ้านอีกครั้งหนึ่ง ผู้ที่ได้นั่งล้อเกวียนส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง  เนื่องจากล้อเกวียนจะใช้ขนสัมภาระ  ที่เหลือพอจะนั่งได้จึงมีอยู่ไม่มากนัก  จึงให้เป็นที่นั่งสำหรับผู้หญิง  ส่วนผู้ชายเองต้องอาศัยการเดินเท้าแทน   เมื่อเทียบกับในปัจจุบันด้วยถนนหนทางที่สะดวกสบายขึ้น  พาหนะในการเดินทางมีการพัฒนามากขึ้น  การเดินทางจากอำเภอเวียงป่าเป้ามาตัวเมืองเชียงรายจึงใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเท่านั้น