การศึกษาของเชียงรายในอดีตเป็นการศึกษาในวัด  เริ่มต้นจากผู้ปกครองส่งบุตรเข้าฝากตัวเป็นศิษย์วัด  แล้วบรรพชา  อุปสมบทตามวัยอันสมควร  ดังนั้นบทบาทของศาสนาในการจัดการศึกษาจึงมีคุณลักษณะของการขัดเกลาอบรมบ่มนิสัยในด้านจรรยามารยาท พร้อมกับความรู้ในวิชาแขนงต่างๆ

     การตักบาตรเทโวเป็นพิธีการทางศาสนาที่ดึงดูดผู้คนในเชียงรายให้หลั่งไหลมารวมกัน  โดยเฉพาะผู้ที่อาศัยอยู่รอบๆ ตัวเมืองเชียงราย เช่น บ้านสันทราย บ้านดู่ หากอยู่ไกลก็ต้องออกเดินทางจากบ้านแต่เช้า  อาจจะตี 3 หรือเช้ากว่านั้น  เนื่องจากต้องเผื่อเวลาในการเดินทาง  เพราะการเดินทางขณะนั้นใช้วิธีการเดินเท้า หรือการปั่นจักรยาน

     สะพานข้ามแม่น้ำกกในอดีดคนเชียงรายจะเรียกว่า "ขัวเหล็ก"ซึ่งเป็นสะพานที่ใช้โครงสร้างเป็นเหล็กโค้งอยู่ 3 ช่วง เป็นสะพานในลักษณะแบริ่ง คานเหล็ก โดยพื้นจะปูด้วยไม้เป็นท่อนๆ

     ภาพเหตุการณ์ที่ยังคงจารึกในหัวใจของประชาชนชาวเชียงรายโดยที่กาลเวลาไม่สามารถ ลบเลือนไปได้คงจะไม่มีเหตุการณ์ไหนสำคัญเท่าครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัวฯ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ ทรงเสด็จประพาสหัวเมืองฝ่ายเหนือเป็นครั้งแรก  ซึ่งระยะเวลานั้นก็ผ่านล่วงมานานแล้ว  ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ.2501

(ภาพนี้ชาวบ้านที่รอรับเสด็จได้ถวายสิ่งของ และดอกไม้  เอื้อเฟื้อภาพโดย ร้านทองทรรศนีย์ แม่จัน)

     การเดินทางในสมัยก่อนสงครามโลกนั้น  เนื่องจากยังไม่มีรถยนต์ใช้โดยทั่วไป  ซึ่งผู้ที่มีรถยนต์ส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติที่เข้ามาประกาศศาสนา  ดังนั้นพาหนะในการเดินทางที่สำคัญคือ วัวเทียมเกวียน คุณแม่ทองใบ  จิตปรีชาญ อดีตครูโรงเรียนเชียงรายวิทยาคม  ได้เล่าให้ฟังว่า  ช่วงก่อนสงครามโลก ครั้งยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนเชียงรายวิทยาคม